Onze Helden

19 Augustus 2012

In de komkommertijd gaat alles wat trager, vandaar een diary van de afgelopen twee weken. Het begon fantastisch aan de Amsterdamse Prinsengracht, tijdens de afsluiter van Gay Pride: de Canal Parade. Nu hoorde ik in de week voorafgaande aan dit evenement wat negatieve geluiden over de hysterie rond de parade en het vertekende beeld dat men hierdoor van homo’s zou krijgen. Dat de uitgedoste, felgekleurde, gillende menigte in de botenoptocht in verband wordt gebracht met het woord ‘hysterie’ vind ik niet zo raar, maar het feit dat het als negatief wordt beschouwd, dat begrijp ik niet helemaal. Een keer lekker uitzinnig zijn met z’n allen, wat is daar nou mis mee? En dat vertekende beeld… Ik ken een dag in april waarop we allemaal als een bezetene los gaan op deinende boten en bonkende muziek, alleen dragen we dan oranje in plaats van roze. Het enige verschil wat nu nog overblijft is het feit dat op de eerste zaterdag van augustus wordt stil gestaan bij de rechten van de homo’s en lesbo’s in ons land en daar is niets negatiefs of hysterisch aan, lijkt me.

We hadden dus onze homohelden, maar dat Hollandse sportvolkje in Londen, dat deed het ook aardig hoor! De dagen op kantoor werden nagelbijtend doorgebracht en dat kwam niet alleen door het werk. Epke heeft van ons allen bloedfanatieke turnfans gemaakt (“Ooooh jaaaa, jaaaaa zeeekerrrrrr, dat was de Gaylord Two!”) en de halve finale van de hockeydames was zo zenuwslopend dat het werk collectief gestaakt werd en we in een tribuneopstelling plaats hebben genomen achter de televisie. Vervolgens scoren op donderdagavond de mannen op 9-2 in de halve finale, wat een koningen! Het goud was uiteindelijk alleen voor de dames weggelegd (hetgeen meestal het geval is). Verder heb ik genoten van de rust, reinheid en regelmaat in het zonnige Friesland bij mijn lieve familie en de Parade is weer in town!